Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Room To Breath

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar

Loren Belcourt
━ Member ━


Posts : 33
IC : 7
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Room To Breath za nov 01, 2014 12:04 am


Loren staarde al bijna de hele middag naar de klok die aan de muur van haar slaapkamer hing. Het duurde niet lang meer voor de cijfers het tijdstip van haar zus haar dood aan zouden geven. Het was vandaag precies 4 jaar geleden en ze begon lichtelijk gek te worden leek het wel. Ze had de hele dag al het beeld voor haar hoe ze haar zus gevonden had. Haar blik bleef nog enkele minuten op de klok gevestigd waarna ze plots in beweging kwam. Ze moest weg hier, ze moest naar een plek waar ze volledig alleen was en waar ze geen besef van tijd zou hebben. Loren trok snel een vestje over haar jurkje heen en stapte in haar gympen. Haar haren bond ze vast in een elastiek. Het enigste wat ze meenam waren haar sleutels en het duurde niet lang voor ze de deur van haar huisje achter haar dicht trok. Met stevige stappen liep ze naar haar auto en zodra ze instapte reed ze meteen weg.

Hoe langer het duurde hoe verder ze het gaspedaal in drukte. Naar een tijdje in de auto te hebben gezeten parkeerde ze haar auto bij een natuur gebied. Ze stapte uit en voor dat loren de auto verliet besloot ze haar schoenen achter te laten. Ze werd gewoon rustiger als ze direct in contact kwam met de aarde. En dit kon door middel van haar blote voeten. Maar zo kon ze ook makkelijker de plek vinden die ze probeerde te vinden. Loren keek naar de hemel voor ze aan haar wandeling begon. Uren liep ze door de natuur heen en diep van binnen voelde ze hoe haar emoties zich los probeerde te maken uit de kooien waar ze hen had ingestopt. Maar ze kon het niet los laten, nog niet tenminste. Zodra het donker begon te worden had ze het gevonden. Ze was aardig ver de bergen opgegaan maar met behulp van haar magie had ze het zich een stuk makkelijker gemaakt. Loren had enkel haar hand op de grond te hoeven leggen om te zien waar de opening was van Crystalion. Een plek waar ze vaak kwam als ze zich totaal niet op haar gemak voelde of emotioneel was. Dit was een plek waar ze zeker wist dat ze alleen was en zich zelf tot rust kon maken.

Loren liep zonder te twijfelen zonder licht de grotten in, zodra ze eenmaal diep genoeg was liet ze zich op de grond zakken en maakte zich klein terwijl ze tegen een wand aanzat. Loren ademde diep in en uit en probeerde de tranen die de hele dag al naar buiten wouden komen binnen te houden. Maar helaas kon ze het gevecht niet winnen en zodra ze een traan over haar wang voelde glijden, liet ze zich gaan en schreeuwde alles bij elkaar. In de tussen tijd sloeg ze hard met haar handen op de grond waar door er trillingen door de aarde gingen die zelf op de berg nog gevoeld zou kunnen worden. Na het geschreeuw liet ze zich snikkend op de grond liggen en maakte zich weer zo klein mogelijk terwijl ze zich liet troosten door de geur van de aarde om haar heen.

Tag: Kaleb
Terug naar boven Ga naar beneden
 
avatar

Kaleb Mikaelson
━ Member ━


Posts : 19
IC : 11

“ Character „
Leeftijd: 19
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Room To Breath zo nov 02, 2014 12:59 am





Dit leek de enige plek te zijn waar hij rustig een soort magie kon uitoefenen waar hij al maanden mee bezig was. Het was niet met zijn geboorte gekomen en het was ook niet een van de veiligste elementen dus hij moest er mee oppassen. Maar het leek hem gewoon geweldig om de magie rondom elektriciteit te kunnen beheersen. En Kaleb had hier willen kijken hoe ver hij nu eigenlijk was. Of hij al eens een stapje verder kon gaan. Echter had het ook een andere reden. Door bepaalde verhalen overhoord te hebben over grotten waarin in de wanden magische elementen zouden kunnen zitten. Ja dat wilde hij wel eens zien. Misschien was er iets te vinden wat hem zou kunnen helpen met zijn magie. Misschien kon het hem helpen het beter of sneller te controleren. Een lichte grijns sierde zijn lippen. Dat zou nog eens mooi zijn. Kaleb liep met zijn handen in zijn jas zakken verder terwijl hij zocht naar iets wat ook maar op een grot leek. Plots voelde hij harde trillingen door de grond gaan. De grond trilde dan ook echt letterlijk onder zijn voeten. Kaleb bleef gelijk staan en keek in het rond. Dat kwam niet zo maar ergens vandaan. Na de trillingen volgde er geschreeuw. Het was niet hard maar wel hoorbaar. Het kwam ergens verderop vandaan. Kaleb zette het dan ook gelijk op sneller tempo van lopen. De uitkomst; een grot. Precies wat hij had willen vinden. Maar wat had de schreeuw en trillen van de aarde betekent?
Langzaam aan liep Kaleb de grot binnen. Hij keek bedenkelijk in het rond. Er was nauwelijks iets te zien en dus nam hij zijn mobiel tevoorschijn. Zo liep hij weer verder tot dat hij plots in de verte van zijn licht een meisje op de grond zag liggen. Gelijk nam Kaleb het meisje in zich op waarna zijn ogen kort paars gloeide en hij vervolgens een illusie op wekte waardoor hij er precies zoals het meisje met de rode haren uit zag. Het was haast een reflex geworden zodra een ander persoon zag. Hij zorgde er dan ook voor dat ze de verandering niet had kunnen zien. Zo graag wilde hij zichzelf als een mysterie houden. Maar hij gebruikte het ook deels als bescherming en zeker om is iemand te pesten. Dat vond hij gewoon grappig. Zwijgend keek hij als imitatie van haar naar haar, hoe ze daar op de grond lag. Kaleb merkte toen een glinstering op een van haar wangen op. Had ze zitten huilen? ''Verdrietig en alleen in een grot, meisje je zou hier toch niet alleen moeten zitten'' Sprak Kaleb tegen haar. Hij gebruikte een dubbele stem voor de imitatie illusie van het meisje. Het bevatte een zware en een vrouwelijke lichte toon. Het was om het een beetje creepy te maken. Langzaam aan liep hij dan ook op haar af.  



Terug naar boven Ga naar beneden
 
avatar

Loren Belcourt
━ Member ━


Posts : 33
IC : 7
Leeftijd : 23

“ Character „
Leeftijd: 20
Sex:
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Room To Breath zo nov 09, 2014 1:13 pm


Terwijl ze daar lag kon ze door de aarde onder haar voelen hoe iemand de grot binnen kwam lopen. Ze hoopte dat die persoon haar niet zou vinden want ze had alles behalve zin om ook maar in iemands gezelschap te zijn. Maar waarschijnlijk zou ze pech hebben aangezien ze voelde hoe de persoon haar kant op kwam lopen. Loren bleef echter liggen en huilde nu geluidsloos terwijl ze luisterde hoe voetstappen naderde. Zodra de voetstappen stopte bleef ze liggen maar legde haar hand ongezien op de grond. Wat ze via de grond kon zien was het een man, dat nam ze uit door de bouw van het lichaam. Maar er leek iets te veranderen in wat ze zag. En dit bracht haar aardig in de war. Ze wist zeker dat het maar een persoon was maar nu dacht ze ook een vrouwelijk persoon te 'zien' ''Verdrietig en alleen in een grot, meisje je zou hier toch niet alleen moeten zitten'' De stem die ze hoorde liet haar rillen, ze moest meteen aan een horror film denken maar ze wist zeker dat ze daar niet in zat. Langzaam drukte ze haar boven lichaam omhoog en keek ze naar de persoon op.

Met het weinige licht die er was kon ze het de bouw zien. En als ze niet beter wist zou ze denken dat ze naar haar zelf keek. Of misschien wel haar zus, maar dat kon gewoon niet. Ze was niet aan het dromen dat wist ze ook zeker. Zodra ze ook maar zag dat de persoon op haar af liep wist ze zich snel zittend te duwen en bewoog haar handen zodat er een scheur tussen hen in kwam te groot om over heen te stappen. "Wie ben je en wat moet je van me!" Sprak ze. Langzaam stond ze op en hield de persoon voor haar in de gaten. Ze legde haar hand op de muur naast haar en trok haar hand samen tot een vuist waar door er een gat in het plafond verscheen zodat er meer licht was en ze de persoon beter kon zien. Geschrokken keek ze naar het meisje dat voor haar stond. Ze had de zelfde rode haren als het hare en ze leek precies op haar zelf. Ze dacht echt dat ze zich vergist zou hebben maar deze persoon leek echt op haar. "W-wie ben je?" Vroeg ze nog een keer.
Terug naar boven Ga naar beneden
 
avatar

Kaleb Mikaelson
━ Member ━


Posts : 19
IC : 11

“ Character „
Leeftijd: 19
Sex:
Family Tree: X
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Room To Breath di nov 11, 2014 10:34 pm





De jongen die zich altijd achter gedaante van een ander verscholen hield had een illusie gecreëerd die er net zo uit zag als het meisje dat daar zo overstuur op de grond van de grot lag. Waarom? Dat had hij zich voor een moment wel afgevraagd. Wat moest een meisje zo verdrietig alleen in een grot hier in the middle of nowhere? Daar ging hij proberen achter te komen. Echter wel op zijn ongewone manier van communiceren. In de eerste instantie was het dan ook niet zijn bedoeling geweest om zijn aandacht naar het meisje te laten gaan. Hij had iets willen vinden in een van de grotten hier. Maar goed nu was hij gewoon simpel weg te nieuwsgierig geworden. Nadat hij tegen haar had gesproken drukte het meisje zich langzaam aan omhoog. Zo kruiste hun blikken elkaar. Kaleb glimlachte met het gezicht van het meisje lichtjes naar haar.
Kaleb liep op haar af. Nu het meisje leek te zien wie ze tegenover zich had kwam ze ineens veel sneller in beweging. Plots maakte ze een aparte beweging met haar handen. Dat liet Kaleb tot halt houden. En dat was maar goed ook. De rotsachtige vloer onder hen kwam in bewegingen. Gekraak was te horen en zo vormde zich ineens een scheur tussen hen. Kaleb deed gelijk een stap naar achteren voor dat hij zijn evenwicht zou verliezen en er in zou vallen. Ze had dus iets met aarde, oftewel ze was een warlock. Net zoals hij. Hij wist nu in ieder geval al een ding over haar. Niet dat hij daar veel aan had. Wel wist hij dat hij daarom moest uit kijken. Het meisje stelde hem nu een vraag. Kaleb zijn blik gleed van de scheur naar het meisje. Met dezelfde ogen als zij keek ze haar kalm in de ogen aan. ''Zie ik er zo eng uit?'' Vroeg hij met een flauw glimlachje nog als reactie voor het feit dat zij een scheur tussen hen in had gecreëerd in de grond. Vervolgens Hij besloot zich daarna maar tot haar vraag te richten. Echter maakte ze weer een beweging met haar handen waardoor hij op zijn hoede was. Maar dit keer was het niets bijzonders. Het was alleen maar in zijn voordeel. Ze creëerde een gat in het plafond zodat er licht op hen viel. Daardoor konden ze elkaar beter zien. En nu keek het meisje dan ook wat geschrokken naar hem. Ze leek te beseffen dat ze er echt hetzelfde uit zagen. Kaleb moest zijn lach in houden. Iets stotterend vroeg het meisje wie hij was. Kaleb liep eens heen en weer langs de scheur heen en haalde vervolgens zijn schouders op. ''Ik? Ik ben jou'' Reageerde hij simpel. Hij glimlachte weer eens naar haar terwijl hij nog steeds met de dubbele toon in zijn stem sprak. ''Al weet ik niet helemaal wie het is die ik nu ben'' Zei hij vervolgens terwijl hij met een nadenkende blik omhoog keek. Hij maakte zijn woorden extra verwarrend waarna hij er dan ook een kort lachje achteraan gooide. ''En nu ben ik toch wel heel nieuwsgierig, waarom lig ik huilend in een grot? Wat is er gebeurd dat ik zo'n verdriet heb? Vroeg Kaleb terwijl hij het meisje weer recht streeks in de ogen aan keek.

Terug naar boven Ga naar beneden
 

BerichtOnderwerp: Re: Room To Breath

Terug naar boven Ga naar beneden
 
 

Room To Breath

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Room 4 [Arianna, Annabelle, Adelyn and Lorise's room]
» What is lost sometimes can be found | Room 98 [Dennimae]
» Room 72 | Forbidden kingdom [Allison]
» Room 13| Dalton & Cole

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Woodley :: Woodley :: Crystalion-