Profile
you are not logged in or registered.

(LOG IN||REGISTER)


INBOX // PROFILE
Welcome
Welkom op Kaechan RPG, dé online rpg waar je een warlock of een shapeshifter kunt zijn.
Sluit je aan bij Family Trees of ga zelf op onderzoek uit in Griffinbeach, Soulsilver, Woodley of Oldbrook.

"A masquerade of Heroes"

14-04-2015 ~ Nieuwe Regels FC

27-03-2015 ~ Kaechan 2.0 Plot.

27-03-2015 ~ New Layout.

23-03-2015 ~ Kaechan 2.0 [Site]

Family Trees
The Elite.
The Venom.
None.
None.
None.
Apply here for a Tree
Census
WARLOCKS
ADULTS 9 26
TEENAGERS 4 3
SHAPESHIFTERS
ADULTS 11 21
TEENAGERS 4 5
TOTAAL 28 55
Season
season: spring / seizoen: lente
Switch Character
Charactername
Password


Credits
©2014-2015 KAECHANRP is ontworpen, bedacht en gecodeerd door JUNG DAEHYUN , gehost op een FORUMOTION forum.
Met dank aan Peter, Kim, Rose, Vance en Michelle voor het helpen met een enkele code / tekst / images.
©opyrights reserved to the original artists!

Dit forum werkt het allerbest op:

google chrome

Maar werkt ook prima op:

firefoxinternet explorersafari

Deel | .
 

 Watercolour

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
avatar

Merida Favre
━ Member ━


Posts : 22
IC : 3
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Watercolour wo okt 22, 2014 3:20 pm

Ze ademde de nieuwe buitenlucht in, proefde deze en nam de tijd om hem te analyseren. Met lichte passen wandelde de vrouw door het bos, plaatste haar voeten telkens voorzichtig op het bladerdek dat was ontstaan door alle gevallen bladeren. Het leek net alsof ze bang was voor een val, alsof onder ieder blad een berenval verstopt lag. En hoewel dit niet de reden was voor haar voorzichtige gedrag kon ze niet ontkennen dat ze gespannen was: dit was onbekend terrein. Het mocht dan een mooie zomerse dag zijn, dit hield nog niet in dat de wezens in dit gebied ook zo lief voor haar waren als moeder natuur momenteel.
Het zonlicht kwam op een gegeven moment niet alleen meer van boven, een beeld dat haar aandacht trok. Met dezelfde pas liep ze vrijwel geruisloos naar de plek toe; een groot meer spreidde zich voor haar uit. Het warme licht dat erop scheen werd voor een groot gedeelte weer terug omhoog gekaatst, iets wat zorgde voor een mooi beeld. Pracht was echter een van de dingen waar Merida zich gewoon niet mee bezighield, vandaar dat ze enkel keek naar de praktische kant hiervan: het was lang geleden dat ze zich had kunnen wassen en als mens begon je dan zo te stinken – het kon haar plek verraden als de wind in een ongunstige waaide.

Zonder enige twijfel liep ze naar de rand van het meer toe, trok ondertussen haar schaarse kleding uit (ze draagt geen schoenen omdat ze die niet heeft) om vervolgens bloot voor de rand te blijven staan. Haar witte huid werd zachtjes verwarmd door de zon, leek haar op een tere manier te strelen.
Een voet werd opgetild, waarna een dikke teen voorzichtig het wateroppervlak aanraakte. Rimpels ontstonden die zich langzaam verspreidden over het meer en vervolgens weer verdwenen. Uiteindelijk dompelde ze de hele voet onder, waarna de andere volgde en ze zich rustig een weg baande door het frisse water. Het water streelde haar niet, maar pakte haar vast; omarmde haar en trok haar verder naar zich toe. Het water was gretig, in tegenstelling tot de bescheiden zon, en eiste haar ook op een bepaalde punt helemaal op:
Ze ging kopje onder.
Eventjes bleef ze onder water, wachtte tot haar lichaam begon te vragen om zuurstof, waarna ze weer boven water kwam en haar mond opende om haar longen zo gelijk weer te vullen met verse lucht. Ze schudde haar hoofd eventjes waarna ze om zich heen keek, een rondje draaide in het water en concludeerde dat er niemand was. Het was hetgeen wat haar de luxe verschafte om eventjes te genieten van dit moment.
Terug naar boven Ga naar beneden
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Watercolour do okt 23, 2014 3:42 am

Nieuwsgierigheid was een verborgen eigenschap van Vance. Een eigenschap die niet altijd voor een goed einde zorgde. Maar wel voor de nodige variatie in het dagelijkse leven. Niet dat het leven als Warlock, of als ieder ander wezen in Kaechan bepaald saai is. De een neemt eenmaal sneller het genoegen met een vast routine of een voorspelbare dag. En wellicht verwachten de meesten dat ook wel van Vance, zo bij de eerste ontmoeting. Een keurig geklede jongen-eigenlijk man, zo beschouwt Vance zichzelf alleen nog niet- met een zeer warme aura, diepgroene ogen die een onbepaalde twinkeling hebben en een enigszins verlegen glimlach. Nieuwsgierigheid? Een zekere brutaliteit? Nee, dat zou niemand verwachten en toch hangt er iets mysterieus om de jongen heen. Iets dat je niet kunt benoemen, alleen wanneer je hem beter zou kennen.

En die nieuwsgierigheid uit zich in verscheiden dingen. Zoals het verkennen van gebieden en voorname natuurgebieden. Niet echt verrassend als je ermee bent opgegroeid. Nog steeds een jongen dus, want het klimmen in bomen is nog steeds iets waarmee Vance zich kan vermaken. Met handen op een stevige tak en losbungelende benen, probeerde Vance zich naar een lager gelegen tak te werken. Wanneer zijn handen de tak loslaten, missen zijn voeten net de tak en de zwaartekracht doet zijn werk. Zonder echte gratie landde Vance onhandig op zijn voeten met een doffe klap. Om niet veel later een vrouwelijke figuur op te merken in het water. Ze had zich omgedraaid nadat Vance zijn komst nogal onhandig had aangekondigd. En ze leek hem niet te hebben gehoord of gezien. Waarschijnlijk was dat ook beter geweest, aan de kleding die aan de kant lag, vernam de jongen dat hij wellicht ongelegen kwam.

Opnieuw, nieuwsgierigheid. Kort peinzend bleef Vance staan, zijn opties overwegend. Weggaan of blijven. De keuze was eigenlijk al snel gemaakt, wanneer hij een paar stappen dichter naar de kant toe zette. Zijn controle had hij ondertussen al herpakt en met een moeiteloze beweging, settelde hij zich neer in het gras. Schoenen uit, sokken uit en voeten in het water. Direct voelde hij verschillende prikkels, op vast aarde kon hij vibraties voelen, in het water was het echter een ander verhaal. Het voelde onwennig. Dat gevoel liet hij snel weer achter zich, zijn ogen hadden de jongedame weer gevonden. Terwijl zijn voeten zonder enige regelmaat rondjes maakten in het water, zorgend voor continue rimpels rondom zijn positie aan de kant.
curiosity.
Terug naar boven Ga naar beneden
 
avatar

Merida Favre
━ Member ━


Posts : 22
IC : 3
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Watercolour do okt 23, 2014 4:38 pm

Het verfrissende gevoel was geheel anders dan dat van een koude herfstdag. Ze was een van de weinigen die het niet erg vond als het weer kouder werd, als haar neus rood werd van de koude en ze de kippenvel op haar wangen kon voelen – als ze eerlijk was vond ze het best wel fijn. Het gaf haar echt het gevoel dat ze leefde; ze bleef erdoor stilstaan bij dingen. Natuurlijk werkten de hersenen wat beter bij een frisse temperatuur, maar de meesten negeerden dit en merkten het vrijwel niet op. Merida omarmde het.
Ze omarmde de kleine dingen in het leven, wetende dat ze nooit van iets groots kon genieten. Hoe hoger op je klimt, des te harder je valt. Het was zinloos om omhoog te klimmen, want de zwaartekracht zou er altijd zijn om je omlaag te trekken – het was een cirkel zonder einde. En degene die het wisten? Tja, die reageerden er allemaal verschillend op. Merida haar manier was door niet zo hoog te klimmen, zodat ze nog met gemak op haar twee stevige benen neer kon komen zonder er al te veel last van te hebben.

Het was waar dat ze haar omgeving goed in de gaten hield omdat ze wist dat niet iedereen zo goed gezind was – ze was het zelf ook niet echt – maar ze deed het ook omdat ze alles in wilde nemen. Ieder gebied moest ze analyseren en daaruit kon ze concluderen of dit een geschikt thuis zou zijn. Steden had ze al gelijk afgekeurd: ze was zo niet opgegroeid. De familie boom waar ze geboren was, was afgelegen diep in een bos. De boom die daarop volgde lag bij de bergen – een erg mooi gebied moest ze zeggen.
Dit meer had tot nog toe grote pluspunten, want water was altijd een belangrijk element.
Toch kwam een van de minpunten uit die ze zelf ook al had overwogen: waar water was, was leven. Ze zocht anderen niet op; geen mensen, warlocks of shapeshifters. Het bracht alleen maar moeilijkheden met zich mee. De verandering in het water oppervlak werd opgemerkt. Haar rimpels waren niet meer de enige bewegingen: er was een nieuw organisme bij gekomen. Haar blik scande de omgeving, in de richting van de ander, en herkende al gauw het silhouet van een man. Een jongeman, weliswaar.

Dom naar hem staren zou er niet voor zorgen dat hij weg zou gaan. Ze kon wel gewoon naar hem toegaan, maar erg intimiderend was ze niet in haar menselijke gedaante. Dat ze geen kleren aanhad deerde haar niet, ze had potverdorie meerdere jaren doorgebracht zonder kleren… Opgesloten in een kooi, wachtend. Destijds had ze zich naakte gevoeld, nu was ze enkel bloot. Er was een erg groot verschil tussen die twee begrippen.
Ze ging kopje onder, zwom naar hem toe. Zodra ze ongeveer een meter van het ondiepe gedeelte verwijderd was voelde ze het bloed in haar aderen branden. Het branderige gevoel verspreidde zich naar haar huid, ging door haar gehele lichaam. En hetgeen wat de grond uiteindelijk aanraakte was een grote, massieve poot. Langzaam kwam ze bovenaan, haar vacht doorweekt en haar grote blauwe ogen recht op hem gericht.
Ze hield halt een paar meter van hem vandaan, keek hem enkel recht aan. Het puntje van haar staart aaide zachtjes het wateroppervlak, iets wat aangaf dat ze zijn aanwezigheid alles behalve op prijs stelde.

OOC; Yea... Ik ben niet van de: hoi mijn naam is... - conversaties :'D
Terug naar boven Ga naar beneden
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Watercolour vr okt 24, 2014 9:55 pm


Zorgeloos bleef hij met zijn voet cirkels maken in het water, in die tijd had hij zijn andere voet opgetrokken en in het gras gezet. De sprietjes tussen zijn tenen zorgde voor een prettige sensatie, tegelijkertijd met de verschillende vibraties die direct doorkwamen. Een eekhoorn een paar meter van hem vandaan, een groep mieren die voedsel naar hun hol meenemen. Terwijl zijn andere voet de bewegingen van de jongedame als het ware waarnam. Zo hield hij haar in de gaten ook al had hij zijn ogen opgericht naar de lucht. Voor een herfstdag was de lucht helderblauw en voelde de zon warm aan op zijn huid. Het was voor de zon dat hij buiten kon komen in niet meer dan een grijze pullover, hij wist zelf maar al te goed wat voor een koukleum hij was. De winter was ook niet een van zijn favoriete seizoenen, de aanwezigheid van planten en bomen was ‘gering’. Al kon hij die sneeuwachtige dagen wel enigszins waarderen. De natuur was perfect in iedere opzicht en prachtig om te waarnemen. Over waarnemen gesproken, hij voelde een verandering in het water en wanneer hij zijn blik weer terug wendde was de jongedame verdwenen.

Zodra ze weer bovenkwam, kruiste hij zijn diepgroene ogen met die van haar, haar grote blauwe kijkers. Even leek er geen beweging te komen van de momenteel twee organismen die bij het meer waren. Stilte, zelfs de omgeving leek zijn adem in te houden, afwachtend op een handeling van een van de kanten. Vance kon echter duidelijk aanvoelen dat hij niet gewenst was. Toch had hij helemaal geen plannen om te vertrekken. Nieuwsgierigheid kriebelde ergens, na deze openbaring wist hij dus dat ze een shapeshifter is. En ze was een pracht voor het oog, een grote tijger met helder blauwe ogen. Er zijn maar weinigen die durven te zeggen dat deze soort niet prettig is om aan te zien. Het was ook zeer algemeen bekend dat er niet valt knuffelen met de grote katachtigen. Al mochten ze er misschien zo uit zien, hij wist zelf ook dondersgoed dat ze niet geheel ongevaarlijk was. Hij voelde echter geen angst, er was in ieder geval nog geen sprake van echte dreiging. Dat betekende niet dat hij niet alert was, wie weet, ze zou zo naar hem kunnen uithalen. En zo’n groot wezen op je krijgen is zacht uitgedrukt, niet fijn.

Het slimste om te doen, was misschien om gewoon te vertrekken. Haar in alle rust alleen te laten bij het  meer. Hij weigerde echter weg te gaan, niet voordat ze op een of andere manier contact hadden gelegd. Niet eens per se pratend, hij was zelf toch niet zo van de woorden. Zijn handen, die hij in zijn schoot had gevouwen, bewoog hij eindelijk, na een zekere paar minuten te hebben stil gezeten. Alleen om zijn linkerhand naast zijn lichaam te plaatsen en zijn rechterhand een paar centimeter boven de grond te houden. En ook zijn ogen wendde hij eindelijk van de hare af, kort knipperde hij en een lichtgroene gloed was heel even te waarnemen in zijn ogen. Onder zijn rechterhand kwam iets groens boven de grond. Het groene kwam omhoog, sloeg een paar blaadjes uit en ook een knop werd zichtbaar. Het was nog wit van kleur en met elke centimeter dat het groeide tilde Vance zijn hand hoger op. Nog voordat het kon bloeien, trok hij het steeltje los van zijn wortel. Met een soepele beweging, liet hij zijn benen het water in glijden. Het deed hem weinig dat zijn jeans nat werd. De veilige afstand die tot nu toe tussen de twee zat, maakte hij kleiner met iedere stap. Hij hield halt wanneer hij een enkele meter van haar was verwijderd. Van dichterbij waren haar ogen nog indrukwekkender. Het was dat zijn lichaam alert was, anders was hij zo erin verzonken. Zijn rechterhand hield hij omhoog, het steeltje met de witte knop voor de neus van de tijger houdend. Geen moment later, begon de bloem te bloeien, zonder zijn wortels, de nodige zonlicht en voeding. Sneller dan een normale bloem zou doen. En niet alleen dat, de blaadjes van de bloem waren helderblauw, precies zoals de ogen van de tijger tegenover hem.

Maakt niet uit c': hopelijk kun je hier iets mee xD
curiosity.
Terug naar boven Ga naar beneden
 
avatar

Merida Favre
━ Member ━


Posts : 22
IC : 3
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Watercolour za okt 25, 2014 8:54 pm

Er was geen angst te bekennen bij de ander, niet eens een sprankje. Het zorgde er bijna voor dat ze gewoon neer wilde ploffen en verveeld op haar rug wilde gaan liggen, wat moest ze nou met hem? Hij was momenteel gewoon irritant en daarbij ook nog eens saai, toch was en bleef ze een territoriaal dier van binnen en beschouwde ze dit meer momenteel als van haar: hij moest dus gewoon weg. Het was haar meer, punt uit.
Zijn handelingen verrasten haar echter niet, tijdens haar tijd in familie bomen was ze wel in contact gekomen met warlocks en het waren eigenlijk vooral degene die beschikking hadden over duistere magie die haar interesseerden. Het waren ook de enige warlocks die haar ergens schenen te begrijpen, de enige die ze dan ook echt had kunnen waarderen. Het ventje voor haar viel niet onder deze soort, wat ervoor zorgde dat de neiging om neer te ploffen nog meer werd vergroot. Ze moest zich inhouden om niet met haar ogen te rollen; ze mocht nu dan een tijger zijn, mensentrekjes had ze ook nog.

Haar oren zakten naar beneden, verborgen zich zowat in haar nek, wanneer de onbekende dichterbij kwam. Ze wilde net een waarschuwende grom laten horen, eentje diep uit haar keel laten opstijgen – maar hij hield al halt. Ze stond nog steeds recht, iets wat aangaf dat ze alles behalve bang was. Ze was alleen erg geïrriteerd, had gewoon willen genieten van haar tijd alleen, omdat iemand roet in haar momentje had gegooid. Een speciaal en zeldzaam momentje, maar natuurlijk moest iets met een menselijke bouw het weer verpesten.
Het was duidelijk dat Merida het soort persoon was die pracht niet kon waarderen, iets wat te verwijten viel aan het feit dat ze er niks over wist. Het waren dingen waar ze nooit belangstelling aan had besteed, wellicht als klein meisje wel – maar dat was zo lang geleden dat haar geringe kennis erover geheel was verdwenen door de jaren heen. Langzaam haalde ze dan ook haar neus op bij het zien van de bloem, snapte het echt niet en eigenlijk wilde ze gewoon zijn hand eraf bijten – maar er gebeurde iets wat haar tegenhield:
Ze moest niezen.
Ze deed haar best om de kriebel in haar neus op een andere manier weg te halen, staarde naar het licht, maar het was tevergeefs. Al gauw bracht ze haar hoofd naar beneden, liet daarbij een vaag nies geluid horen en besmeurde daarmee ook de hand en de bloem van de ander.

OOC; Oké, laten we eens kijken hoever we kunnen komen zonder woorden x'D
Terug naar boven Ga naar beneden
 

Vance Aurelius
━ Member ━


Posts : 289
IC : 37

“ Character „
Leeftijd:
Sex: Male
Family Tree:
Profiel bekijken



BerichtOnderwerp: Re: Watercolour di okt 28, 2014 4:44 pm

Naarmate hij dichterbij was gekomen kon Vance de irritatie bijna proeven. Het was zeer duidelijk dat de tijger of vrouw werkelijk niets met hem te maken wilde hebben. Iets wat hem enigszins teleurstelde, maar hij kon moeilijk van iedereen verwachten dat ze hem mogen. De nieuwsgierigheid die was opgeborreld, was dus al gauw vergaan. Er was verder niets van te merken aan de buitenkant. Wanneer de tijger nieste en zijn hand besmeurde met tja, tijgersnot, was dat signaal al duidelijk genoeg. Hij moest een zucht onderdrukken en deed een stap achteruit. Zijn hand waste hij schoon door het kort in het water te laten zakken. Vervolgens besloot hij de tijger te geven wat ze wilde, rust. De jongen draaide zich om en stapte terug de kant op. Zijn rechterhand reikte naar zijn schoenen die hij enkel oppakte. Het voelen van de aarde onder zijn voeten deed hem goed. Zonder echt nog om te kijken aangezien het toch niet nodig was, verdween hij weer het bos in waar hij vandaan was gekomen.

De vibraties in het bos waren zo sterk in vergelijking met die in de stad. Logisch uiteraard aangezien dit gewoon puur aarde was en de stad bedekt was met stoep, wegen etc. Het duurde niet lang voordat Vance zich weer had vast geklemd aan een tak om zich weer omhoog te werken. Nu hij toch al in het bos was kon hij zich gemakkelijk de hele middag hier vertoeven. Zijn schoenen had hij op een dikkere tak naast hem gelegd, terwijl hij zelf plaats nam op een iets hoger gelegen tak. Weliswaar voelde hij hier boven geen vibraties, niet dat het veel uitmaakte aangezien hij vanuit de boom op zich oké zicht had op de grond. Zijn ogen waren echter gericht omhoog, want tussen de bladeren van de boom kon hij de heldere lucht zien. Iets wat hem licht slaperig maakte en hem langzaam deed wegdoezelen.
curiosity.
Terug naar boven Ga naar beneden
 

BerichtOnderwerp: Re: Watercolour

Terug naar boven Ga naar beneden
 
 

Watercolour

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
KAECHAN :: {{❥ Soulsilver :: Soulsilver :: Ironbarrow-